Konkubinat

Na chwilę obecną brak jest w polskim systemie prawnym pełnego uregulowania instytucji konkubinatu, zatem trudno o jednolitą definicję tejże instytucji. W orzecznictwie sądowym przyjęło się, że konkubinat oznacza trwały związek dwojga osób odmiennej płci, które nie zawarły związku małżeńskiego. Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń określił konkubinat jako „wspólne pożycie analogiczne do małżeńskiego, tyle że pozbawione legalnego węzła. Oznacza to istnienie ogniska domowego charakteryzującego się duchową, fizyczną i ekonomiczną więzią, łączącą mężczyznę i kobietę”.

Konkubinat nie jest w żaden sposób uregulowany prawnie. Staje się on przedmiotem zainteresowania prawa dopiero w momencie gdy jedno z partnerów umiera, bądź dochodzi do konfliktu.

Zasadą jest, że konkubenci nie są wobec siebie zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych. Również majątek nabyty w trakcie trwania związku stanowi odrębną własność każdego z nich, chyba że stroną umowy kupna będą obydwoje partnerzy. Jednym ze sposobów zabezpieczenia wzajemnych roszczeń majątkowych konkubentów jest zawarcie przez nich umowy, co pozwoli na ukształtowanie sytuacji majątkowej i ewentualnych rozliczeń majątkowych w przypadku rozpadu ich związku np. zawarcie umowy spółki cywilnej lub wprowadzenie współwłasności w częściach ułamkowych. Dobrym rozwiązaniem jest w takich przypadkach zawarcie umowy spółki cywilnej – mało osób wie, że spółka taka może być zawarta nie tylko w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ale w każdym celu prawnie dopuszczalnym.

Uwaga! Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego pary homoseksualne, nawet jeżeli żyją wspólnie, nie są uznawane za związki konkubenckie – konkubinat to trwały, nieformalny związek osób odmiennej płci.